محمد ملکشاهی داستان این کوچ را در حالیکه به یک صندلی چوبی روسی در حیاط خانه ای قدیمی در قلب محله سنگلج تهران تکیه زده است، تعریف می کند؛ خانه ای حدودا صدساله با نمایی آجری، پنجره هایی آبی و حوضی در میانه که با گلدان های شمعدانی تزیین شده و بیشتر نمای یک خانه روستایی را تداعی می کند تا خانه ای اعیانی در تهران قدیم. آن را خانه عشایر نامیده اند. خانه یک کوچه پایین تر از عمارت مستوفی الممالک واقع شده و از مترو ۱۵ خرداد دسترسی آسانتری دارد.

ملکشاهی قبل از آنکه سراغ ماجرای کوچ خارجی ها در ایران برود، قصه خانه عشایر را تعریف می کند؛ جایی که استارت آپ جوان و کوچشان در آن مستقر شده و رویاهایش را زنده می کند. او تعریف می کند: حدود دو و نیم سال پیش دنبال دفتر کار بودیم. خانه ام همین نزدیکی بود. کاغذی داخل این خانه که به نظر قدیمی می آمد، انداختم. آقای کاظمی، مالک خانه تا پنج سال پیش در این خانه زندگی می کرد. آن موقع که سر می زدم تا جوابی بگیرم، او هم هر روز برای دانه دادن به کفترها می آمد.

وقتی ماجرای خانه عشایر و استارت آپ گردشگری عشایر را تعریف کردم، برای اجاره خانه خیلی همراهی کرد، همان موقع همین خانه را ماهانه ۱۰ میلیون تومان برای انباری اجاره می کردند. تمام خانه های این اطراف انباری بازاری ها شده است. آقای کاظمی معتقد بود، خانه حرمت دارد و دلش نمی آمد برای انباری اجاره دهد. خیلی با ما کنار آمد، اجاره کمتری گرفت و حتی زمان کرونا مبلغ آن را کمتر کرد. شرط گذاشته بود که خانه را مرمت و محافظت کنیم.

در یکی از اتاق های خانه، عکس هایی را از مردمان کوچ رو به دیوار زده اند، در کنارش دست بافته و خوراکی های تولیدی عشایر دیده می شود. اسم هر تولیدکننده روی بسته بندی نوشته شده است؛ مثلا می دانید کشک را خانواده «خورشید» از ایل بختیاری درست کرده است. ملکشاهی می گوید: اوایل که کار تور عشایر را شروع کردیم، استقبال خوب بود. ما حتی بعد از ماجرای موشک که توریست ها دیگر به ایران نمی آمدند، متقاضی برای کوچ با عشایر داشتیم. اما ویروس کرونا کار را تعطیل کرد. از همان موقع روی محصولات عشایر متمرکز شدیم. مثل عشایر رفتار کردیم، آنها در هر سختی راهی برای نجات پیدا می کنند.

محمد ملکشاهی اصالتا عشایر است، می گوید از افشاری های کرمان است، اما آنها دیگر یکجانشین شده اند و دیگر کوچ نمی کنند. داستان کوچ پیاده خارجی ها همراه عشایر را اینطور روایت می کند: قصه به چهار پنج سال پیش برمی گردد؛ آن موقع با گروه مفید کار جهادی می کردیم، خوشم نیامد، رفتم برای عشایر کتابخانه درست کنم. با یک خانواده کوچ رو دوست شدم، دو ماه بعد تماس گرفتند و پیشنهاد کوچ دادند. در همان کوچ بود که جوان خانواده خواهش و تمنا کرد که آبدارچی پژوهشکده ما شود، آن موقع بعد از کار روزنامه نگاری در پژوهشکده سیاستگذاری روی پروژه های توسعه روستایی کار می کردم، همزمان درس های توسعه روستایی را می خواندم، جوان را تشویق کردم که کار گردشگری کند.

The post ماجرای کوچ خارجی ها در ایران appeared first on مجله گردشگری ایران هتل.

   تعریف راهنمای تور از زبان یکی از بهترین و با سابقه ترین راهنمایان انگلیسی زبان دفتر ایرانگردی و جهانگردی گشت تور خانم لیلا فرمانی

سفرنامه: من وآلزایمر

به واسطه این شغل در جوانی با  مفهوم پیری آشنا شدم. ولی پدر بود که من را با آلزایمر در پیری آشنا کرد. مدت هاست که در خاطره های دور پدر هستم  ولی در حافظه کوتاه مدت او جایی ندارم. مدت هاست که آرزو می کنم حافظه پدر به اندازه یک گفتگوی پدر و دختری همراهی کند ولی… تنها به این دلخوشم که اسمم جایی دراتصالات عصبی مغز پدر هنوز وجود دارد و این اسلوبان بود که در این سفر آمد تا با هم و با آلزایمر سفر کنیم .. روز اول عکسم را گرفت و  به زبان صربی چیزی گفت. از همسرش پرسیدم چه می گوید؟ مکثی کرد و گفت: می پرسد الان این عکس خودش هست یا عکس خواهرش؟ و من همان لحظه فهمیدم که مکث همسرش حس درد مادرم را دارد.

وقتی دستش را گرفتم تا با هم از خیابان رد شویم به انگلیسی گفت متشکرم‌. همسرش می گفت که قبلا مهندس کامپیوتر بوده و می توانسته به زبان انگلیسی صحبت کند ولی الان ظاهرا همه چیز را فراموش کرده است. ما با هم شمردیم. وان، تو، تری و … با هم بارها  و بارها تا ۳۰ شمردیم . واتز یور نیم؟ مای نیم ایز اسلوبان. کن یو اسپیک انگلیش؟ یس آی کن و ما بارها و بارها به کوری چشم آلزایمر به اندازه شمارش اعداد تا ۳۰ و پرسیدن نامش به انگلیسی با هم گفتگو کردیم‌. البته که او به زبان خودش خیلی با من حرف زد و من هم به فارسی هر آنچه دلم می خواست با پدر بگویم به او گفتم.‌‌.. او به من گفت که معنی اسمش مرد آزاد است ولی انسان آزادی وجود ندارد و این فقط یک شوخی است. او به من گفت که ما وقتی بستنی می خوریم و شاد هستیم شادی ما در عکسمان معلوم می شود.

به من گفت حتما باید به بلگراد بروم و او مرا به استادیوم فوتبال می برد تا با هم فوتبال ببینیم و من باید با صدای بلند آنها را تشویق کنم و او به من یاد خواهد داد که به داورها بگویم عوضی هستند. فقط باید حتما بلند داد بزنیم. ما بارها و بارها هر کدام به زبان خودمان با هم حرف زدیم ولی وقتی به انگلیسی از او پرسیدم خوب حالا اسم من چیست؟ پوزخندی زد و گفت اسلوبان.‌‌ همسرش گفت: گاهی فرزندانمان را هم به یاد نمی آورد.‌‌ ‌و من گفتم: می دانم.‌‌‌.‌‌. ‌و تور به پایان رسید.‌‌‌‌.. ما خداحافظی کردیم و من می دانستم که او دیگر دختری را که در عکس ها خواهد دید به یاد نخواهد اورد. امروز از همسرش پیامی دریافت کردم. امروز عکس من را به او نشان داده و پرسیده بود که  این دختر را به یاد می آوری؟ و او گفته بود معلوم است. این همان دختری است که روسری داشت. خیلی خوشحال شدم از اینکه  جایی در یاد او هستم؛ و چقدر ما زود همدیگر را فراموش می کنیم. انگار که آلزایمر داریم.

مطالب مرتبط:

سفرنامه

راهنمای جهانگردی

The post من و آلزایمر ، سفرنامه ای متفاوت و خواندنی appeared first on مجله گردشگری ایران هتل.